JULIAN SCHNABEL

Julian Schnabel bi se mogao svrstati u neke od najpoznatijih američkih živih slikara. Nekim čudnim, pak prikladnim obrtom za čoveka čiji rad živi već pet decenija, njegove slike nije lako odmah identifikovati – one izmiču trenutnoj prepoznatljivosti koja odlikuje njegove savremenike iz sedamdesetih i osamdesetih godina, koji su, zahvaljujući ovome, izrasli u poznate vizuelne brendove.

Ovaj paradoks može biti objašnjen Schnabelovim ogromnim uspehom u filmskoj režiji, koja obuhvata remek dela poput Before Night Falls (2000) i The Diving Bell and the Butterfly (2007), a koji je započeo ostvarenjem Basquiat (1996), biografijom svog prijatelja, umetnika koji se zvao Jean-Michel Basquiat. (Schnabel je, zapravo, uz pomoć svog asistenta Greg Bogina, čak i naslikao dela korišćena u ovom filmu, kako bi pokazao divlji duh mladog umetnika).

Bioskopski trijumf je, naizgled, osuđen da baci senku na ono što se dešava u razređenijim krugovima vizuelne umetnosti. Ali, ipak, neupoznatost javnosti sa širinom Schnabelove umetničke produkcije je i zbog ukorenjene slikarske strategije ovog šezdesetdvogodišnjaka rođenog u Bruklinu: On prosto odbija da nastavi da stvara iste radove ili da funkcioniše samo u jednom stilu, iscrpljujući isti način sve dok ne presuši.

Još otkad je kreirao ranu seriju slika Wax Paintings 1975. godine, asortiman materijala kojima je stvarao i načina izrade bili su toliko različiti, da se čini kao da mu nijedna površina nije strana – tu je ulje na platnu, slike na raznim pozadinama, na ogledalima, na ceradama, inkorporacije u fotografiji, sjedinjavanje pronađenih objekata (stvari sa poda ili iz vode), grafiti, igre, mrlje, čak je u Hurricane Bob (1991) seriji slika, koristeći svoj auto vukao ceradu po putu iza sebe, kako bi asfalt ostavio plamteći trag na tkanini.

Njegovi možda najpoznatiji radovi su Plate Paintings, serija rajzbijenog posuđa konkretizovana na platnu kao apstraktna destrukcija u obliku portreta ljudi.

 “Svi umetnici koji pokušavaju da vas ubede u to kako ne vole svoj rad ili da su toliko skromni da ne prosuđuju o radu drugih ljudi……             they are full of shit”

 

Schnabel je umetnik podjednako opsednut vremenom – kako se svi ti najrazličitiji elementi ujedinjuju privremeno, ali večno u jednoj ravni – kao i istraživanjem mogućnosti o svim načinima na koje se naznake nečega apstraktnog mogu ostaviti kao tragovi. Sa očekivanom hrabrošću, Schnabel sledi en plein, tehniku slikanja u otvorenom prostoru; veći deo njegovih dela nastao je u otvorenom ateljeu koji je posedovao u Montauku, prostoriji bez krova koja omogućava pogled na boje i oblike u prirodnoj formi, na prirodnoj svetlosti. U izvesnom smislu, moglo bi se reći da su sva njegova dela neka vrsta pejzaža, u ovom ili onom smislu.

 “Sa druge strane, nikada ne bih unizio ili uvredio nekoga ponavljajući se, tako da mogu da kažu: ‘O, to je Schnabel. Imam njegovo delo.’ Nikada umetnost nisam video kao karijeru”

Ukoliko želite da saznate više o Julianu pogledajte ovaj sjajan dokumentarni film